Tιμάμε το παρελθόν, ετοιμάζοντας με αγώνες ένα καλύτερο μέλλον

1944-2010: 66 χρόνια από το μπλόκο των ναζί στο Βύρωνα
μαθαίνουμε και θυμόμαστε: τιμάμε το παρελθόν,
ετοιμάζοντας με αγώνες ένα καλύτερο μέλλον

Η ιστορία του Βύρωνα, όπως άλλωστε και της γειτονικής μας Καισαριανής και του Υμηττού, είναι η ιστορία μιας συνοικίας προσφύγων και μεταναστών, που βρέθηκαν στην Ελλάδα το ’20 και το ’30, και που στα χρόνια της Αντίστασης δώσαν σπουδαίες μάχες κατά της ναζιστικής κατοχής. Βοήθησαν να ηττηθεί ο φασισμός και έγραψαν σπουδαίες σελίδες στις μάχες εναντίον των ναζί και των ελλήνων συνεργατών τους, ακόμα κι αν ο αγώνας τους είχε συχνά κόστος δεκάδες ζωές νέων ανθρώπων.

Στο μπλόκο του Βύρωνα, στην αιφνιδιαστική δηλαδή επίθεση των ναζί τον Αύγουστο του 1944, έχασαν τη ζωή τους 11 νέα παιδιά: ο Λευτέρης Μυλωνάς (22 ετών), ο Γιώργος Μαλαμούτης (22 ετών), ο Κώστας Μουρίκης Κώστας (19 ετών), ο Ιορδάνης Κεσέρογλου (17 ετών), ο Ιπποκράτης Χατζηιωάνου (23 ετών), ο Ιάκωβος Μερκουριάδης (18 ετών), ο Γιώργος Κλειδάς (35 ετών), ο Παναγιώτης Κασιμάτης (20 ετών), ο Καλίτας Βαγγέλης (25 ετών), ο Γιώργος Διαμαντόπουλος (25 ετών) και ο Μανώλης Καπιτσικάς (18 ετών).

Στεκόμαστε με σεβασμό στη μνήμη αυτών των νέων παιδιών. Συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις που βοηθούν να μη χαθεί η μνήμη και, κυρίως, αναζητάμε τρόπους ώστε οι εκδηλώσεις αυτές να είναι ζωντανές, να βοηθούν στην κατανόηση του τι συνέβη, να παρακινούν τους νέους ανθρώπους να μελετήσουν σε βάθος την ιστορία της Αντίστασης, αλλά και του κατοπινού εμφυλίου. Με δυο λόγια, προσπαθούμε να συμβάλουμε ώστε οι εκδηλώσεις μνήμης να μην αποτελούν διεκπεραιωτικά μνημόσυνα, αλλά μικρά μαθήματα ιστορίας. Είναι σημαντικά αυτά τα μαθήματα, αν αναλογιστεί κανείς τις προσπάθειες να ξαναγραφτεί η ιστορία της Ελλάδας και ολόκληρης της Ευρώπης· αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν σήμερα χώρες της Ανατολικής Ευρώπης με μνημεία των ναζί ή ότι στη γειτονική Ιταλία, οι απόγονοι του Μουσολίνι διατηρούν θέσεις στην κυβέρνηση.

Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι η μάχη του Βύρωνα ήταν ένα μικρό, αλλά καθόλου ασήμαντο «επεισόδιο» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου· ενός πολέμου που ξέσπασε ως αποτέλεσμα μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, αυτής του 1929, αλλά και της ανόδου του φασισμού, που ακολούθησε την ήττα των επαναστατικών κινημάτων σε Γερμανία και Ιταλία.

Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε, πολλά έχουν αλλάξει. Η οικονομική κρίση που διανύουμε σήμερα, ωστόσο, συγκρίνεται από πολλούς με αυτήν του ’29, ενώ σε πολλές χώρες της Ευρώπης παρατηρούμε την ανησυχητική άνοδο δυνάμεων που νοσταλγούν το φασισμό, κυνηγούν αγρίως μετανάστες και Τσιγγάνους και στοχοποιούν Εβραίους, σε πανευρωπαϊκό δε επίπεδο περιορίζουν ασφυκτικά τη δράση των συνδικάτων και της αριστεράς, ψηφίζοντας αυταρχικούς νόμους που κατηγοριοποιούν ανθρώπους με βάση βιολογικά χαρακτηριστικά και θυμίζουν τον «Μεγάλο Αδελφό».

Η μάχη του Βύρωνα, την οποία τιμάμε, αλλά και η ιστορική νίκη κατά του φασισμού που ακολούθησε, δείχνουν, ανάμεσα σε άλλα και αυτό: ότι την ιστορία δεν τη γράφουν οι μεγάλοι ηγέτες, οι ονομαστοί στρατηγοί, οι «ειδικοί». Αντίθετα, το παράδειγμα των 11 νέων του Βύρωνα, δείχνει ότι την ιστορία την γράφουν απλοί άνθρωποι και η μαζική κίνηση των ανθρώπων αυτών. Σήμερα έχουμε πολλούς λόγους για να μην το ξεχνάμε.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Οι νέοι και η ενασχόλησή τους με τα κοινά

Του Αλέξανδρου Μπαζάκα (*)

Το να ασχολείται κάποιος με τα κοινά είναι πολύ σημαντικό. Και είναι σημαντικό, γιατί οι πολιτικές εξελίξεις αφορούν και επηρεάζουν καθημερινά τους ρυθμούς της ζωής του καθενός μας. Ειδικά σήμερα, που τα βασικά μας δικαιώματα καταπατώνται συστηματικά, οφείλουμε να είμαστε ενεργοί πολίτες.

Παρ’όλα αυτά, παρατηρείται μια γενικότερη απαξίωση της πολιτικής -που εστιάζεται στους πολιτικούς-, περισσότερο στους νέους ανθρώπους. Αυτή η απαξίωση οφείλεται, κατά κύριο, λόγο στην πολιτική των δύο μεγάλων κομμάτων της Βουλής και, ειδικότερα, στους πολιτικούς που τα απαρτίζουν.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου κάθε μέρα έρχονται στο φως καινούργια σκάνδαλα, που σημαίνουν κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου από τους λίγους, χρήματα κάτω από το τραπέζι κ.α. Δηλαδή θεοποίηση του χρήματος. Για όλα αυτά κανείς δεν πλήρωσε ποτέ. Μόνο ο λαός πληρώνει πάντα, χωρίς μάλιστα να βλέπει να τιμωρούνται οι υπάιτιοι. Το μόνο που βλέπουν (και) οι νέοι, είναι σε κάθε προεκλογική περίοδο τα κόμματα και τους πολιτικούς να μοιράζουν υποσχέσεις και φρούδες ελπίδες, χωρίς να πράττουν τίποτα. Και αυτό τους απογοητέυει και τους απομακρύνει κατά συνέπεια από την πολιτική.

Ένα θέμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι και το γεγονός ότι, στην όλη αυτή απαξίωση των κομμάτων από τους νέους, συμπεριλαμβάνονται και όλα τα υπόλοιπα κόμματα, πέραν των κομμάτων εξουσίας. Π.χ ένας νέος θα πει: «Και να βγει το χ κόμμα – που δεν έχει εκλεγεί ποτέ, αλλά ίσως μπορεί να δώσει μια λύση- τι θα κάνει»;

Σε πολλούς νέους παρατηρείται έλλειψη ιδανικών. Πριν κάποια χρόνια, οι νέοι διεκδικούσαν ενεργά τα δικαιώματά τους και πολλές φορές το πλήρωναν με την ίδια τους τη ζωη. Μην ξεχνάμε το κίνημα του 114 για το 15% του ΑΕΠ στην παιδεία, το Πολυτεχνείο, τις καταλήψεις του 1990-1991 που μάλιστα στοίχισαν και τη ζωή στον καθηγητή Τεμπονέρα κ.α.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν οι λεγόμενοι «νέοι της καφετέρειας», δηλαδή νέοι με πλήρως παθητικοποιημένη στάση απέναντι στην όλη κατάσταση. Όμως, υπήρξαν και στιγμές ενεργοποίησης των νέων, με τις πετυχημένες κινητοποιήσεις για το άρθρο 16 και τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008.

Είναι, ωστόσο, πολύ σημαντικό για εμάς τους ίδιους να ασχοληθούμε σήμερα με τα κοινά, στην εποχή που η κυβέρνηση μας επέβαλε με το «έτσι θέλω» το ΔΝΤ, όπου καταστρατηγούνται βασικά δικαιώματα, όπου η γενιά των 700 ευρω έγινε των 592 -και ποιος ξέρει πόσο ακόμα θα κατέβει το ποσό αυτό. Να ασχοληθούμε, γιατί μας λέγανε πριν από μόλις ένα χρόνο ότι υπάρχουν χρήματα και μετά από δύο μόλις μήνες, ως διά μαγείας, εξαφανίστηκαν. Γιατί βλέπουμε μέρα με τη μέρα το κοινωνικό χάσμα να αυξάνεται, να ξεπουλειέται ο εναπομείνας δημόσιος πλούτος, η ανεργία να έχει ξεπεράσει το 18% (χωρίς μάλιστα να δημιουργούνται θέσεις εργασίας), οι επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη, η παιδεία να παραχωρείται και αυτή στο ιδιωτικό κεφάλαιο κ.α.

Σ΄αυτό το ζοφερό και απαράδεκτο κλίμα, καταλαβαίνουμε ότι το δικό μας μέλλον υποθηκεύεται. Προσπαθούν να μας δώσουν μια κοινωνία στην οποία δε θα βρίσκουμε δουλειά και στην οποία, αν βρούμε, δε θα πληρωνόμαστε αξιωπρεπώς – φυσικά για σύνταξη ούτε λόγος. Μια κοινωνία γεμάτη ανισσότητες.

Χρέος μας είναι να αντισταθούμε σ’αυτή τη λαιλάπα που μας επιβάλλουν. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας φορτώσουν τα δικά τους χρέη. Να πληρώσουν αυτοί που έκλεψαν και όχι εμείς. Δύναμή μας είναι η αλληλεγγύη, για να προσπαθήσουμε όλοι μαζί για ένα καλύτερο μέλλον σε μια κοινωνία ισόνομη, δίκαιη και αλληλέγγυα. Που γνώμονάς της θα είναι ο άνθρωπος και όχι το χρήμα.

 

Ο Αλέξανδρος Μπαζάκας είναι μέλος της Στάσης Βύρωνα και του Τοπικού Συμβουλίου Νέων (ΤΟ.ΣΥ.Ν) Βύρωνα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Οι νέες και οι νέοι του Βύρωνα έχουν φωνή: Δημιουργήθηκε το Δίκτυο Νέων της Στάσης Βύρωνα!

«Οι εκλογές που έρχονται δεν μπορεί να είναι υπόθεση των «ειδικών» ή των λαμπερών προσώπων: είναι οι πρώτες εκλογές στην ζόρικη εποχή του ΔΝΤ, οι πρώτες μ’έναν «Καλλικράτη» που δεν θέλει ν’ακούει για «αυτοδιοίκηση» και -ελπίζουμε- οι πρώτες εκλογές που οι επιλογές θα γίνουν με κύριο κριτήριο τις προτάσεις και τα προγράμματα. Σ’αυτήν την ιστορία δεν έχουν θέση μόνο οι από 40 και πάνω. Ας την κάνουμε, λοιπόν, και δική μας υπόθεση».

Το κάλεσμα των νέων μελών και φίλων της Στάσης Βύρωνα είχε θετική ανταπόκριση. Νέοι και νέες που πρωταγωνιστούν σε μαθητικά συμβούλια της περιοχής, φοιτητικούς συλλόγους, κινήματα για την υπεράσπιστη του Υμηττού, σωματεία νέων εργαζομένων και κινήματα για την υπεράσπιση κοινωνικών δικαιωμάτων, συζήτησαν για αρκετή ώρα με τον υποψήφιο δήμαρχο Άκη Κατωπόδη για την ανάγκη μιας οργανωμένης παρέμβασης στα ζητήματα που αναδεικνύει (και) προεκλογικά η Στάση Βύρωνα (συμμετοχικός προϋπολογισμός, κοινωνική αλληλεγγύη, ποιότητα ζωή στην πόλη εν μέσω της κρίσης), και κατέληξαν στη συγκρότηση του Δικτύου Νέων της Στάσης Βύρωνα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Καλλικράτης ή Συμμετοχικός Προϋπολογισμός;

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου (*)

Με τι κριτήρια θα ψηφίσουν οι πολίτες στις 7 Νοέμβρη: πολιτικά ή «τοπικά»; Θα διαλέξουν πολιτικές παρατάξεις ή πρόσωπα εμπιστοσύνης; Θα σκέφτονται πάνω από την κάλπη το Μνημόνιο και την οικονομική κρίση ή απλά θα επιλέξουν αυτόν που (θα) κάνει έργα για την πόλη του;

Μέχρι χτες, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ήθελαν ως κριτήριο το δεύτερο: τα πρόσωπα, τα έργα, το «τοπικό». Σήμερα ζητούν «δημοψήφισμα» υπέρ του Καλλικράτη.

Η μεταστροφή αυτή της κυβέρνησης αποτελεί μια πρώτη επιβεβαίωση όσων πιστεύουμε πως το αυτοδιοικητικό είναι και αυτό πολιτικό, όσων δηλαδή θεωρούμε ότι η γενική κοινωνική και πολιτική κατάσταση (η κρίση, ο Καλλικράτης και το Μνημόνιο) δεν είναι δυνατό να μην επηρεάζει τις τοπικές υποθέσεις.

Το πραγματικό δίλημμα για τις εκλογές που έρχονται, ωστόσο, δεν είναι «Καλλικράτης και κεντρική πολιτική» από τη μια και «τοπικά κριτήρια, πρόσωπα και έργα» από την άλλη. Θα προσπαθήσω, έτσι, να δείξω: α) πως, ό,τι και να λένε τα «πρόσωπα», Καλλικράτης και έργα δεν πάνε μαζί· η ύπαρξη του ενός περιορίζει το άλλο, και β) πως το πραγματικό δίλημμα για τις αυτοδιοικητικές εκλογές που έρχονται είναι «Καλλικράτης ή Συμμετοχικός Προϋπολογισμός».

Καλλικράτης; Όχι, ευχαριστώ!

Το να διαβάσει κανείς τον Καλλικράτη -ή, έστω, μια περίληψή του- θα άξιζε περισσότερο απ’το να διαβάσει τα πολυτελή και ογκώδη προγράμματα των υποψηφίων δημάρχων που τον υποστηρίζουν· σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται, βέβαια, και ο κ. Χαρδαλιάς (και μαζί το πολυτελές άλμπουμ που διανέμει).

Χωρίς υπερβολή, έπειτα από αρκετά χρόνια, το κείμενο του «Καλλικράτη» θα μπορούσε να διδάσκεται στα σχολεία ως παράδειγμα για το πώς μια αυταρχική κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της, προσπαθούσαν κάποτε (σήμερα), να εξαφανίσουν κάθε ενδεχόμενο επιτυχημένης αντίδρασης των τοπικών κοινωνιών σε μια οικονομική πολιτική που αφήνει πίσω της λουκέτα σε υπηρεσίες, ανέργους και φτωχούς –αλλά δημιουργεί ταυτόχρονα νέα πεδία κερδοφορίας μέσα στην κρίση για τους λίγους οικονομικά ισχυρούς,, με την «εγγύηση» του ΔΝΤ.

Με αυτήν την έννοια:

* Προκαλεί απορία (επιεικώς…) η προσπάθεια να αποσυνδεθεί ο Καλλικράτης από το ΔΝΤ, όταν ο πρώτος προβλέπεται ρητά στο κείμενο του Μνημονίου (σελ. 12 και 20) και όταν στο κείμενο αυτό υπολογίζονται με χαρακτηριστική ακρίβεια τα έσοδα από τις επιδιωκόμενες περικοπές των δαπανών που επιβάλλει: 500 εκ. ευρώ για το 2011, 500 εκ. ευρώ για το 2012 και 500 εκ. ευρώ για το το 2013 (σελ. 17 και 18). Κι αυτά, ενώ η Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) λέει πως, η κάλυψη των σημερινών αναγκών των Δήμων και των πολιτών, απαιτεί 4 δις ευρώ επιπλέον πόρους από το κράτος…

* Προκαλεί θλίψη οι υποψήφιοι να ορκίζονται ότι «πάνω απ’όλα» βάζουν την πόλη, όταν ο Καλλικράτης ζητά την απόλυση συνολικά 35.000 εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και μισθώσεις έργου, ενώ καταργεί 4.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, με στόχο την «εξοικονόμηση» προσωπικού – και παρά τις συνέπειες που θα προκύψουν για την ποιότητα των υπηρεσιών ενός Δήμου. Μήπως ισχύει ότι με τόσο χρεωμένο Δημόσιο και τόσο μεγάλο έλλειμμα, δεν γίνεται αλλιώς; Η απάντηση είναι «όχι»: ο ίδιος ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην περίφημη «τρόικα» το διαψεύδει. Παραδέχεται, δηλαδή, ότι «το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος» και ότι πιο σημαντική από την μείωση του ελλείμματος ήταν η προώθηση των μεταρρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό, στην αγορά εργασίας και στο πλαίσιο για τις εγχώριες και ξένες επενδύσεις, καθώς και ο Καλλικράτης (Π. Τόμσεν, Ελευθεροτυπία, 17.9.2010). Με απλά λόγια, ο άνθρωπος λέει πως το χρέος και το έλλειμμα αποτελούν το πρόσχημα για να γίνει στην Ελλάδα ό,τι ήταν αδιανόητο εδώ και 30 χρόνια, τόσο για τις εργασιακές σχέσεις, όσο και για τα δημοκρατικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής των πολιτών στις τοπικές υποθέσεις. Γιατί, εξάλλου, να συμβεί στην Ελλάδα κάτι διαφορετικό απ’αυτό που συνέβη σε όλες τις χώρες που «περιέλαβε» μέχρι σήμερα το ΔΝΤ;

* Προκαλεί γέλιο το γεγονός ότι πολλοί δήμαρχοι (και μαζί ο κ. Χαρδαλιάς) ορκίζονται στο όνομα της δημοκρατίας, της διαβούλευσης και της κοινωνίας των πολιτών, την ίδια στιγμή που ο Καλλικράτης (τον οποίο στηρίζουν), όχι μόνο συνενώνει αυθαίρετα και χωρίς συζήτηση 1033 δήμους και κοινοτήτες στους 325 (!), αλλά περιθωριοποιεί αυταρχικά τις κινήσεις των πολιτών, δίνοντας την απόλυτη εξουσία (3/5 των εδρών) στον πρώτο συνδυασμό, ανεξαρτήτως του ποσοστού που αυτός θα παίρνει στις εκλογές! Κι αυτά, χωρίς να συνυπολογίσουμε τα εμπόδια που θέτει ο Καλλικράτης στις μικρές δημοτικές κινήσεις, ζητώντας τους πλήρη κεντρικά και τοπικά ψηφοδέλτια, ως εάν επρόκειτο να εκλεγεί το 100% των συμβούλων τους σε όλα τα επίπεδα.

* Προκαλεί, τέλος, οργή η -προβλεπόμενη για κάθε Δήμο- συγκρότηση Οικονομικής Επιτροπής, στην οποία η συμμετοχή της τοπικής αντιπολίτευσης δεν θεωρείται υποχρεωτική –άρα η πλειοψηφία μπορεί να κάνει ανεμπόδιστη ό,τι θέλει!

Τι περιθώρια έχει για «έργα» ένας δήμαρχος, όταν ο Καλλικράτης του αφαιρεί εκατομμύρια ευρώ; Πόσο σοβαρά μπορούμε να μιλάμε για «αυτοδιοίκηση», όταν ο Δήμος αφήνεται χωρίς πόρους και οι πολίτες δεν συμμετέχουν σε καμιά οικονομική-διοικητική απόφαση; Και πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε για δημάρχους αυτούς που αποδέχονται εξαρχής το αντιδημοκρατικό πλαίσιο που θέτει για την αυτοδιοίκηση ο Καλλικράτης;

Συμμετοχικός Προϋπολογισμός ενάντια στον Καλλικράτη

Υπάρχει άλλη λύση; Ασφαλώς ναι. Και μάλιστα εφαρμόζεται ήδη με επιτυχία και σε διάφορες παραλλαγές, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Λατινική Αμερική. Η λύση αυτή λέγεται Συμμετοχικός Προϋπολογισμός. Μόνο που για να επιβληθεί, απαιτεί αντιπαράθεση με την κεντρική εξουσία και συνεχή ενεργοποίηση των πολιτών.

Τι είναι, όμως, ο Συμμετοχικός Προϋπολογισμός; Πρόκειται για μια διαδικασία, μέσω της οποίας καθορίζεται το πού θα κατευθυνθούν οι πόροι που διαθέτει ένας Δήμος. Το σκεπτικό της είναι ότι οι αποφάσεις για τα σημαντικά θέματα που αφορούν την πόλη, δεν μπορεί να μονοπωλούνται από λίγους και «ειδικούς» -δεν μπορεί, δηλαδή, να λαμβάνονται αντιδημοκρατικά, γραφειοκρατικά και αδιαφανώς.

Ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται η διαδικασία του Συμμετοχικού Προϋπολογισμού είναι τόσο απλός, όσο και το σκεπτικό που την στηρίζει. Μέσω μιας σειράς από συγκεντρώσεις και συνελεύσεις, ο ίδιος ο πληθυσμός της πόλης καθορίζει ποια είναι τα έργα που πρέπει να πραγματοποιήσει η διοίκηση. Δεδομένου ότι η πόλη είναι μεγάλη, η δημοτική αρχή διαιρεί την πόλη σε πολλά τμήματα ή μικροπεριοχές. Μία φορά το χρόνο, λοιπόν, ο δήμαρχος κάνει απολογισμό σε κάθεμία από αυτές τις περιοχές, τον οποίο μπορεί να παρακολουθήσει ο καθένας.
Καθώς ο κόσμος που μαζεύεται είναι πολύς, κάθε γειτονιά οφείλει να εκλέξει τους αντιπροσώπους της: όσο περισσότεροι παρόντες, τόσο περισσότεροι οι αντιπρόσωποι της συγκεκριμένης περιοχής. Μόλις η διαδικασία της εκλογής ολοκληρωθεί, ο δήμαρχος ενημερώνει για τα έργα που έχουν γίνει, για όσα πραγματοποιούνται τη στιγμή εκείνη, αλλά και για όσα δεν έχουν ξεκινήσει, εξηγώντας στους αντιπροσώπους τους λόγους της καθυστέρησης, ώστε να διασφαλίζεται η διαφάνεια.

Στη συνέχεια, οι αντιπρόσωποι επιστρέφουν στις γειτονιές και οργανώνουν συνελεύσεις για να μαζέψουν τα αιτήματα των πολιτών. Οι πολίτες εξηγούν τους λόγους που συγκεκριμένα έργα πρέπει να τεθούν σε προτεραιότητα, και σε μια νέα, μεγαλύτερη συγκέντρωση, ο μεν δήμαρχος δίνει μια εκτίμηση των εσόδων και των δαπανών για το επόμενο έτος, οι δε πολίτες παρουσιάζουν τις προτεραιότητές τους προς τον δήμαρχο. Στην μεγαλύτερη αυτή συγκέντρωση, οι αντιπρόσωποι εκλέγουν τους συμβούλους του προϋπολογισμού, που αποφασίζουν ποια έργα θα γίνουν, παίρνοντας υπ’όψη τις εκτιμήσεις του δημάρχου και τις προτεραιότητες που έχουν θέσει οι πολίτες. Το Συμβούλιο Προϋπολογισμού (που συγκροτείται από τους συμβούλους κάθε περιοχής, έναν αντιπρόσωπο του σωματείου εργαζομένων στον Δήμο, δύο αντιπροσώπους της δημαρχίας και από έναν αντιπρόσωπο της ένωσης των συλλόγων κατοίκων της πόλης) συνεδριάζει κάθε εβδομάδα και έχει τον τελευταίο λόγο στις αποφάσεις. Με τον τρόπο αυτό (που δεν απαιτεί περισσότερο χρόνο από οποιονδήποτε τυπικό αυτοδιοικητικό θεσμό: το αντίθετο…), αποφεύγονται η διαφθορά, η διαρροή πόρων και η δημιουργία πελατειακών σχέσεων, ενώ και οι πολίτες εκπαιδεύονται, μέσω της συμμετοχής τους, να θέτουν το συλλογικό συμφέρον πάνω από το πολύ στενό προσωπικό. Είναι αυτό εφικτό; Ναι. Η εμπειρία μάλιστα που μεταφέρει, μεταξύ άλλων, η κοινωνιολόγος Μάρτα Χάρνεκερ, δείχνει ότι σε έναν Δήμο ενός εκατομμυρίου κατοίκων, παίρνουν μέρος κάθε χρόνο πολλές δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι. Σε διάφορες πόλεις, η αναλογία μπορεί να φτάσει το 1 προς 10.

Με τον Συμμετοχικό Προϋπολογισμό, η «χρηστή διαχείριση» και ο «σεβασμός στην κοινωνία των πολιτών», παύουν να είναι συνθήματα υποψηφίων που προσπαθούν να αποπολιτικοποιήσουν την διοίκηση και να χειραγωγήσουν τους πολίτες και τις τοπικές κινήσεις. Γίνονται πρακτική, καθημερινή εμπειρία, που εκπαιδεύει στη δημοκρατία και εγγυάται την κάλυψη των πραγματικών αναγκών, αντί για την επίτευξη (οικονομικού) κέρδους και (πολιτικής) εξουσίας για τους λίγους.

Αν η εναλλακτική λύση υπάρχει, το ερώτημα είναι προφανές: για ποιο σοβαρό λόγο να επιλέξει κανείς τον Καλλικράτη (όπως ζητά η κυβέρνηση) και για ποιο λόγο να θεωρήσει άξιους εμπιστοσύνης τους υποψηφίους που τον υποστηρίζουν;

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τη Στάση Βύρωνα

Posted in Uncategorized | Tagged , | Σχολιάστε